تا تمام ذرات تورا دلهره باشم

بابغض اشک بریزم

که درحسرت آغوش توسال هاست ازخودم                                   دورم

به چشم های معصوم تو سوگند

                                   که زمین

                                       زیر تپش های نبض تو آرم میگیرد

    ونفس های تو  تنها

           حرف ها دارند

                                            که در عالمی دیگر

                                                     به آنان که دوستشان داری    نزدیکی می کنی

حالا نوبت به تو رسیده

که بعد ازسال ها مرا زمین گیر کنی

                             به پای ثانیه های کبود

                                        به چشم های اسیر

                                                به این دست های فقیر

دوست دارم در کنار تو باشم   در کمترین فاصله

امشب

تمام این سنگ های سیاه را

                               ازسفید ها جدا می کنم

چشم می گذارم

پشت سردخانه ای که تکراری شده

نرده هایش دل  تنگی ندارند و هواکشش

                                           روح ازبدن

                                                      بیرون نمی کشد

سگ تول ها هماهنگ شده اند

وامشب برای دلم شش وهشت می نالند

                  گویا جا مانده

                                روح کوچکم

                                             در بدنم 

مردشور ببرد

مرا با خودش

به انتهای سالن انتظار

من فقط آنجا  راحتم

  به بلندی خود می رسند

  فقط با یک سقوط آزاد

  آن هم ازچشم های شاعری

  که به بلندی های جهان

                                می خندد

که این دستهای آواره به بن بست می رسند

این چشم های شهرآشوب را

تو ممتدی

براین چاک راه های دم کشیده

نفس های عمیقت را

پاپیچ حرف های من نکن

که این چشم های کاغذی

سراز حرف های من در نمی آورد

از تو این تن خسته می گریزد

وبه خلسه ی ابدی فرو می رود.

آغوش مرابه تن کشید

بازهم شاعرانه تفسیر شدم

هربارکه چشم میگذاری

روی سرم خراب می شوی

تکرار نشو

که این خاک از حرف های من

                               سردر نمی آورد

بر افکارم موج میزند

این شکنجه ایست که تا ابد

روی دوشم سنگینی میکند

کابوس خیالی نداشته شد

تو آمدی

و چقدر زود تمام شدی!

تمام.

               فرشته ی من!

وبهار دستانتان                                                                        

باخزان چشمانم                                                                        

تفاوتی ندارد                                                                                               

شماکه...                                                                                                

چقدراحمقم.                                                                                              

من کجا بشینم؟                                                                       

برای باهم بودن

تنها مرا کم دارند

خودت خواسته بودی

یادت نیست؟!

خالی اما سرد

این زمستانم

ازپا اقتاده  نفسم  بریده حرف بزن

واژه هام زیرپاهات

دست وپا میزنند

لبخند  نزن

لطفا...

         گوشه ی چشم هام پریده

من دیر میرسم

برای باهم بودن

تنها مرا کم دارند

خودت خواسته بودی

                      یادت نیست...؟!

_{لجن پوش شده ام}

_{وبیخ دربیخ از خودم بیزارم}

_{ای کاش آب میشدم}

_{برتمام وسعت فکرهایت.}

دوربزن

وابتدای این خال را

به چشمهایم نزدیکتر کن

تا ق ط ع ه

               ق ط ع ه

به شما نزدیکتر شوم.

^{چه فرقی میکند؟!}

^{چرا سیاهها همیشه آبی میپوشند}

^{وقتی که چشمهایشان بوی تعفن میدهد}

^{اجباری نیست}

^{اگرحرفهایتان سمپاشی نشده}

^{گریستن را بهانه نکنید}

^{هوشیاری حادثه ایست فراموش شدنی}

^{حتی اگر صدایی به گوشتان نرسد}

^{چه فرق میکند؟!}

سلام به همه

من هم امدم

ممنون میشم اگه در مورد شعرم نظر بدین